Levensbeschouwelijk filmmateriaal.
Bovenstaande link verwijst naar een reclamefilmpje van de heineken rugby cup 2007. Een van de grootste rugbykampioenschappen die er zijn. Het is geen filmpje van een bijeenkomst maar wel van een reclame voor een bijeenkomst. Zingen in de kerk is goed voor een gevoel van eenheid, maar men zal nooit zo’n verscheidenheid van mensen vinden, verzameld op één plek, als bij een groot sportevenement.
Daarbij is geen sport te vergelijken met rugby. Niet alleen inhoudelijk, maar ook qua publiek. Op kleine schaal zie je al verschil: voetbalouders langs de lijn die scheidsrechters met paraplu te lijf gaan, spelers die elkaar en de scheids uitschelden, gebrek aan respect voor tegenstander, scheids of zelfs voor elkaar. Het maken van strategische schwalbes en overtredingen is een grote rol gaan spelen bij het voetbal. Het doel is niet meer wat het geweest is, niet meer de bal in de tegenstander zijn goal krijgen, maar de tegenstander uitschakelen en ermee weg komen of hem een kaart in de maag splitsen. Op grote schaal hoef ik alleen maar de constante rellen als gevolg van grote voetbalwedstrijden te noemen als voorbeeld.
Dan rugby. Ouders zitten naast elkaar op de tribune hun kind toe te juichen, niet elkaars kind uit te schelden. Er mag alleen tegen de scheids gepraat worden via de teamcaptain, zelf je mond open trekken is niet toegestaan. Voor de wedstrijd ben je gefocust op je eigen spel dat gaat komen, tijdens de wedstrijd probeer je je tegenstander in tweeën te breken en na de wedstrijd trakteer je dezelfde tegenstander op een biertje omdat hij je mooi getackeld heeft. Je team is één familie en zoals in het filmpje gezegd wordt: “rugby is a game of inches”. Met die familie lever je strijd, maak je je eigen en elkaars fouten goed en ga je tot het bittere eind voor elkaar. Schwalbes komen niet kijken bij deze sport, integendeel, teammaten van mij hebben wedstrijden gespeeld met een gebroken neus, sleutelbeen of zelfs arm, met een half afgescheurd oor of neusvleugen of een tand die ze na de wedstrijd op het veld mochten terugzoeken. Zelf ben ik ook nog nooit gestopt en heb ik het geluk gehad dat ik alleen heb hoeven spelen met een verstuikte enkel of een hersenschudding. En dit alles is alleen nog op regionaal niveau. Het filmpje is een reclame voor een internationaal toernooi waar mannen weigeren te stoppen met een verbrijzelde oogkas. En dan het publiek. Nog nooit zijn er rellen geweest na een rugby wedstrijd en wie heeft er ooit gehoord van rugbyhooligans? Dit doet mij gelijk denken aan een gezegde: “football is a gentlemansport played by hooligans, rugby is a hooligansport played bij gentleman”. En zo is het. Ik raad u aan om komende tijd eens een Ierse pub, zoals de “o`caysey’s” in het centrum van Den Haag, te bezoeken. Het is namelijk 6 nations tijd, en dat betekent niets dan gezelligheid en natuurlijk heel veel bier.
Daarbij is geen sport te vergelijken met rugby. Niet alleen inhoudelijk, maar ook qua publiek. Op kleine schaal zie je al verschil: voetbalouders langs de lijn die scheidsrechters met paraplu te lijf gaan, spelers die elkaar en de scheids uitschelden, gebrek aan respect voor tegenstander, scheids of zelfs voor elkaar. Het maken van strategische schwalbes en overtredingen is een grote rol gaan spelen bij het voetbal. Het doel is niet meer wat het geweest is, niet meer de bal in de tegenstander zijn goal krijgen, maar de tegenstander uitschakelen en ermee weg komen of hem een kaart in de maag splitsen. Op grote schaal hoef ik alleen maar de constante rellen als gevolg van grote voetbalwedstrijden te noemen als voorbeeld.
Dan rugby. Ouders zitten naast elkaar op de tribune hun kind toe te juichen, niet elkaars kind uit te schelden. Er mag alleen tegen de scheids gepraat worden via de teamcaptain, zelf je mond open trekken is niet toegestaan. Voor de wedstrijd ben je gefocust op je eigen spel dat gaat komen, tijdens de wedstrijd probeer je je tegenstander in tweeën te breken en na de wedstrijd trakteer je dezelfde tegenstander op een biertje omdat hij je mooi getackeld heeft. Je team is één familie en zoals in het filmpje gezegd wordt: “rugby is a game of inches”. Met die familie lever je strijd, maak je je eigen en elkaars fouten goed en ga je tot het bittere eind voor elkaar. Schwalbes komen niet kijken bij deze sport, integendeel, teammaten van mij hebben wedstrijden gespeeld met een gebroken neus, sleutelbeen of zelfs arm, met een half afgescheurd oor of neusvleugen of een tand die ze na de wedstrijd op het veld mochten terugzoeken. Zelf ben ik ook nog nooit gestopt en heb ik het geluk gehad dat ik alleen heb hoeven spelen met een verstuikte enkel of een hersenschudding. En dit alles is alleen nog op regionaal niveau. Het filmpje is een reclame voor een internationaal toernooi waar mannen weigeren te stoppen met een verbrijzelde oogkas. En dan het publiek. Nog nooit zijn er rellen geweest na een rugby wedstrijd en wie heeft er ooit gehoord van rugbyhooligans? Dit doet mij gelijk denken aan een gezegde: “football is a gentlemansport played by hooligans, rugby is a hooligansport played bij gentleman”. En zo is het. Ik raad u aan om komende tijd eens een Ierse pub, zoals de “o`caysey’s” in het centrum van Den Haag, te bezoeken. Het is namelijk 6 nations tijd, en dat betekent niets dan gezelligheid en natuurlijk heel veel bier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten